Wiktor to polska nagroda dla osobowości telewizyjnych z najbogatszą tradycją i najdłuższą historią wśród prawdziwego już dzisiaj kalejdoskopu plebiscytów. Twórca tej nagrody Józef Węgrzyn, kiedy w 1985 roku powołał do życia Wiktory, nie zdawał sobie sprawy, że doczekają ćwierćwiecza i staną się najbardziej prestiżową nagrodą polskich mediów! Przyznaniem tej nagrody honoruje się ludzi, którzy dzięki swej osobowości, wiedzy czy umiejętnościom, zapisali się w pamięci telewidzów. Statuetka Wiktora przyznawana jest w dziesięciu kategoriach, przy czym laureatów dziewięciu z nich typuje gremium złożone z dotychczasowych zdobywców tego wyróżnienia, dziesiątego zaś przyznaje publiczność, głosując na wybraną osobę za pomocą SMS-ów. Wiktor jest niewielką statuetką z brązu zaprojektowaną i wykonaną przez artystę plastyka Andrzeja Renesa, zaś Superwiktor – przyznawany za całokształt twórczości – jest dodatkowo pozłacany. O ile statuetki Wiktorów można otrzymywać wielokrotnie, to Superwiktora tylko raz. Po raz pierwszy Wiktory. Wręczono w Pałacu na Wodzie w Łazienkach 23 grudnia 1985 roku. Na swoich ulubieńców z małego ekranu głosowali widzowie Kuriera Warszawskiego i czytelnicy „Życia Warszawy”. Najtrudniej było z wyborem człowieka roku 1989, kiedy stare twarze mieszały się z nowymi .Jan Paweł II zażegnał spory i został jedynym laureatem Wiktora tego roku. W imieniu organizatorów Gustaw Holoubek, Andrzej Drawicz, ks. Wiesław Niewęgłowski i Józef Węgrzyn przekazali statuetkę do Watykanu za pośrednictwem Nuncjusza Apostolskiego. Przez wiele lat to właśnie Jury wybierało laureatów na podstawie nadesłanych kuponów z głosami oddanymi na kandydatów. W anegdotę zamieniła się już historia, gdy do redakcji przyszły całe wory z tysiącem kartek wypisanych tą samą ręką na jednego z kandydatów. Trzeba było coś zmienić. W 1992 roku powołano do życia, na wzór Hollywood, Akademię Telewizyjną składającą się z dotychczasowych laureatów nagrody. Liczba głosów członków Akademii decydowała o tym, kto Wiktora otrzyma. Dziewiętnastoosobową Kapitułę powołał w roku 2004 Józef Węgrzyn przekazując jej wszelkie uprawnienia w nadzorowaniu plebiscytu oraz kierowanie Akademią. W roku jubileuszowym, na dwudziestolecie Wiktorów, nazwę Akademii Telewizyjnej zamieniono na Akademię Wiktorów. Do tej pory statuetki Wiktora i SuperWiktora otrzymali m.in. tak wybitni Polacy jak: Jan Paweł II, kardynał Stanisław Dziwisz, Lech Wałęsa, Aleksander Kwaśniewski, Jan Nowak Jeziorański, Andrzej Wajda, Roman Polański, Jerzy Waldorff, Jerzy Hoffman, Mariusz Walter, Ryszard Kapuściński, Tomasz Lis, Jerzy Owsiak, Donald Tusk, Jacek Kuroń, Radosław Sikorski, Janusz Gajos, Jan Englert, Daniel Olbrychski, Krystyna Janda, Czesław Niemen, Kazimierz Górski, Adam Małysz, liczni aktorzy, politycy, dziennikarze, sportowcy. Do historii przeszły słowa legendarnego „Kuriera z Warszawy” Jana Nowaka Jeziorańskiego odbierającego nagrodę: „Kiedy sobie pomyślę jak długa i niezwykła droga doprowadziła mnie z obczyzny na tę scenę, to myślę, że to wszystko mi się śni...” „Popatrzcie, jak mi się to życie udało...” – mówił wzruszony, zaciskając chusteczkę w spoconych dłoniach, wspaniały i niepowtarzalny Kazimierz Górski, którego niezapomniane „orły” osiągnęły sukces, jakiego nikt nigdy już nie powtórzył. Wiktory są konkursem wszystkich telewizji, a Gala Wiktorów to jedyny dzień w roku, gdy na ekranie, bez konieczności zmiany kanałów, pojawiają się gwiazdy różnych telewizji. Nagroda Wiktora jest nie tylko satysfakcją — mówi Józef Węgrzyn, pomysłodawca i twórca Wiktorów — to przede wszystkim święto dla ludzi po obu stronach ekranu. W pewnym sensie jest też uświadomieniem sobie, że cała ta krzątanina i całe nasze istnienie polega wyłącznie na nieustannym zdobywaniu uznania w oczach innych ludzi. Wiktor to polska nagroda dla osobowości telewizyjnych z najbogatszą tradycją i najdłuższą historią wśród prawdziwego już dzisiaj kalejdoskopu plebiscytów.